Vrouwen hebben een kortere loopbaan, werken vaak deeltijds en in slecht betaalde sectoren. Dat leidt tot een loonkloof op de arbeidsmarkt en bij uitbreiding in de pensioenen. Het is een maatschappelijk gegeven. Bij de pensioenhervorming van 1997 werd de pensioenleeftijd voor vrouwen verhoogd tot 65 jaar en ze moesten net als de mannen 45 jaar werken om een volwaardig pensioen te genieten, terwijl hun loopbaan gemiddeld 12 jaar korter is.
Vandaag moet iemand 25 jaar werken om op 58 jaar op brugpensioen te gaan. De RVA berekende dat 70% van de mannen en 84% van de vrouwen uit de boot valt als die 25 jaar wordt opgetrokken tot 40 jaar. Bij een verhoging met 7 jaar, tot 32 jaar tewerkstelling, gaat het brugpensioen voorbij aan de helft van de vrouwen en aan 25% van de mannen. De Rijksdienst voor Pensioenen berekende dat bij de invoering van een bonus-malus-systeem (meer of minder pensioen naargelang het aantal dienstjaren) liefst 1 op 2 vrouwen moet inleveren. Bij de mannen is dat 1 op 8.
Volgens het ABVV moeten werknemers in deeltijdse arbeid een proportioneel beroep kunnen doen op het minimumpensioen en mogen de overlevingspensioenen bij vroeg overlijden niet meer verminderd worden omdat de overlevende partner werkt. Het ABVV pleit ook voor betaalbare, kwaliteitsvolle kinderopvang, zodat de kansen van vrouwen op de arbeidsmarkt vergroten en de verschillen structureel kunnen verdwijnen.
