U heeft ongetwijfeld al eens gehoord van de volgende statistiek: mannen solliciteren voor een job wanneer ze 60 procent gekwalificeerd zijn, vrouwen slechts wanneer ze alle kwalificaties bezitten. Deze cijfers komen uit een intern rapport van Hewlett-Packard (HP) en worden meestal gebruikt om aan te tonen dat vrouwen meer zelfvertrouwen moeten hebben.
Het befaamde managementtijdschrift Harvard Business Review stond sceptisch tegenover deze verklaring en vroeg duizend mannen en vrouwen het volgende: “Als u besloot om niet te solliciteren voor een job waarvoor u niet alle kwalificaties bezat, waarom nam u die beslissing?” Zelfverzekerdheid bleek zowel bij mannen als vrouwen geen heikel punt te zijn: “Ik dacht dat ik de job niet goed kon vervullen” was zelfs het minst populaire antwoord (10 procent van de mannen en 12 procent van de vrouwen).
Ook het populairste antwoord was bij mannen en vrouwen hetzelfde: “Ik was ervan overtuigd dat ik toch niet aangeworven zou worden, aangezien ik niet voldoende gekwalificeerd was. Het was dus zinloos om er tijd en energie in te steken.” Dit antwoord kwam van 41 procent van de vrouwen en 46 procent van de mannen.
Wake-up call
De werkzoekenden solliciteerden dus niet omdat ze ervan overtuigd waren dat ze niet zouden worden aangenomen, en niet omdat ze overtuigd waren de job niet goed te kunnen vervullen. Ze hadden geen foute perceptie over zichzelf, maar over het wervingsproces. Vrouwen moeten met andere woorden niet op zoek naar de ongrijpbare kwaliteit ‘zelfverzekerdheid’, maar naar betere informatie over hoe het wervingsproces echt werkt.
Voor vrouwen die niet solliciteren voor een job omdat ze niet alle vereiste kwalificaties bezitten, moet deze vaststelling een wake-up call zijn dat niet iedereen het spel op hun manier speelt. Studies bewijzen dan ook dat vrouwen die anderen kennen die het er wel op wagen, zelf ook sneller de stap zullen zetten.
Regelfetisjisme
Er is ook een genderverschil merkbaar in de antwoorden: 15 procent van de vrouwen zei niet te hebben gesolliciteerd omdat “ik de richtlijnen volgde voor wie de job bedoeld was.” Slechts 8 procent van de mannen gaf dit als topantwoord. Daarnaast verklaarde 22 procent van de vrouwen niet te solliciteren bij onvoldoende kwalificaties omdat ze schrik hadden om te falen, in tegenstelling tot amper 13 procent van de mannen.
Vrouwen nemen geschreven jobkwalificaties ernstiger dan mannen om de volgende redenen. Ten eerste is het waarschijnlijk dat door vooroordelen op sommige werkplaatsen, vrouwen meer aan de kwalificaties moeten voldoen om aangeworven te worden dan mannen. Een studie van McKinsey concludeerde bijvoorbeeld dat mannen eerder worden aangenomen op basis van hun potentieel, en vrouwen eerder voor hun ervaring en cv.
Ten tweede worden kinderen sterk gesocialiseerd om de regels te volgen, zeker op school. Meisjes doen het op school vaak beter dan jongens, waardoor men kan vermoeden dat ze beter zijn in het opvolgen van regels. Later in hun carrière zal deze gewoonte hun minder voordelen opleveren wanneer ze de richtlijnen van een vacature te goed naleven.
Ten derde hebben certificaten en diploma’s historisch een verschillende rol gespeeld voor mannen en vrouwen. De twintigste eeuw zag de doorbraak van vrouwen in het professionele leven, maar enkel indien ze de juiste training en diploma’s op zak hadden. Die kwalificaties waren hun ticket, het bewijs dat ze de job aankonden. De kans was immers klein dat ze het voordeel van de twijfel zouden genieten. Door deze geschiedenis schatten vrouwen de arbeidsmarkt merocratischer in dan ze in werkelijkheid is. Daardoor overschatten vrouwen het belang van hun formele opleiding en kwalificaties, en onderwaarderen ze hun netwerken.
Conclusie: het is zeker goed als vrouwen meer aan hun zelfvertrouwen werken, maar in dit geval is het belangrijker dat ze vooral minder in de regels gaan geloven.
Bron: Harvard Business Review (hbr.org)
