Gelet op het ‘onherroepelijk karakter’ van een ontslagbeslissing zou men een analoge redenering verwachten als bij het verrichten van arbeidsprestaties na afloop van de opzegtermijn. Door het ontslag is er immers onherroepelijk en onmiddellijk een einde gesteld aan de arbeidsovereenkomst, zodat het verrichten van arbeidsprestaties na het ontslag zou kunnen wijzen op het ontstaan van een nieuwe arbeidsovereenkomst die noodzakelijkerwijze – bij gebrek aan een geschrift – voor onbepaalde duur is gesloten.
Toch oordeelde het Arbeidshof van Bergen hier anders over. In een arrest van 24 maart 2006 oordeelde het Arbeidshof dat het feit dat een ontslagen werknemer na zijn ontslag nog heeft gewerkt, op zich niet bewijst dat er een nieuwe arbeidsovereenkomst zou zijn gesloten.
Het Arbeidshof merkte op dat de periode gedurende dewelke er nog prestaties werden verricht, overeenstemt met de periode die gedekt was door de (aanvankelijk verschuldigde) opzegvergoeding. Dit laatste deed het Arbeidshof besluiten dat het verder werken na het ontslag, in deze zaak kadert in een overeenkomst tussen partijen om de verschuldigde opzegvergoeding om te zetten in een te presteren opzegtermijn. De vordering van de werknemer tot betaling van een verbrekingsvergoeding werd dan ook afgewezen.
Hoewel het in deze zaak goed is afgelopen, had de werkgever een procedure – en de bijhorende kosten – kunnen vermijden indien hij een duidelijke schriftelijke overeenkomst had afgesloten met de betrokken werknemer. Op die manier vermijdt men dat de werknemer later nog bepaalde aanspraken (bijv. betaling van een opzegvergoeding) zou kunnen maken.
