Het Hof van Cassatie moest zich uitspreken over de vraag of men al dan niet rekening moet houden met de ‘voordelen verworven krachtens de arbeidsovereenkomst’ bij het bepalen van de schadevergoeding wegens schending van de ‘vastheid van betrekking’ binnen de verzekeringssector. Deze vraag had betrekking op de vergoeding zoals bedoeld in artikel 15 van de sectorale cao van 9 november 1987 aangaande de vastheid van betrekking. Volgens deze bepaling moet de werkgever, in geval van schending, een vergoeding betalen ten bedrage van een aantal maanden loon (al naargelang van de anciënniteit van de werknemer), zonder te preciseren wat moet worden verstaan onder ‘loon’.
Volgens het Hof van Cassatie slaat het begrip loon niet alleen op het normale maandloon van de werknemer, maar ook op de eventuele voordelen die de werknemer heeft genoten.
Het Hof benadrukt dat het gaat om het arbeidsrechtelijke loonbegrip, dit wil zeggen het geheel van de voordelen die worden toegekend als tegenprestatie voor de in het kader van de arbeidsovereenkomst gepresteerde arbeid. Waar in sommige wetsbepalingen (bijvoorbeeld ter bepaling van een opzegvergoeding of een uitwinningvergoeding) sprake is van het ‘lopend loon’, verduidelijkt het Hof van Cassatie dat deze bepalingen telkens vermelden dat dit ‘lopend loon’ ook de krachtens de arbeidsovereenkomst verworven voordelen omvat. Aangezien artikel 15 van de sectorale cao inzake vastheid van betrekking niet verwijst naar het begrip ‘lopend loon’, was het volgens het Hof van Cassatie dan ook niet nodig expliciet melding te maken van de ‘voordelen verworven krachtens de arbeidsovereenkomst’.
Met andere woorden: de voordelen verworven krachtens de arbeidsovereenkomst zijn in beginsel toegekend als tegenprestatie voor de gepresteerde arbeid en zijn dus bestanddelen van het loon in de arbeidsrechtelijke zin.
Dit cassatiearrest werd reeds geciteerd in een arrest van het Arbeidshof van Brussel van 28 maart 2006. In dit arrest moest het Arbeidshof zich uitspreken over de vraag of men bij de berekening van de beschermingsvergoeding in de zin van de Wet van 16 maart 1971 (i.v.m. de ontslagbescherming van een zwangere werkneemster) al dan niet rekening moet houden met de voordelen verworven krachtens de arbeidsovereenkomst. Het Arbeidshof oordeelde dat dit inderdaad het geval is en verwees in zijn arrest uitdrukkelijk naar de vermelde cassatierechtspraak.
