De 150 arbeiders en 70 bedienden van Struik Foods uit Schoten legden vorige week woensdag spontaan het werk neer. De directie had te kennen gegeven bij het begin van de volgende week 10 Poolse interimarbeiders te zullen inschakelen, bovenop de 11 die er al werkten. “Ter vervanging van andere uitzendkrachten”, zo werd gezegd. De werknemers vertrouwden dat niet. Ze vreesden voor hun job.
Hoe de directie na de stakingsactie en een juridische informatieronde verontwaardigd alle contracten met Covebo verbrak, getuigt van een zelden geziene pathetiek. Struik Foods eist van Covebo een schadevergoeding voor de verloren omzet van de stakingsdagen en voor het niet realiseren van besparingen in de personeelskosten. Het voedingsbedrijf wil ook compensatie voor de slechte reputatie die het de voorbije dagen opliep. De aanval is blijkbaar de beste verdediging.
Natuurlijk ging in hoofdzaak Covebo in de fout. De Polen hadden geen arbeidsvergunning en het uitzendkantoor had geen licentie om in ons land mensen tewerk te stellen. Bovendien moeten buitenlandse werknemers, zowel vast personeel als uitzendkrachten, in ons land evenveel verdienen als hun Belgische collega’s. Dat was bij Struik Foods niet het geval. De Polen verdienden er 7,30 euro per uur, de Belgische arbeiders krijgen 10,30 euro. Struik Foods en Covebo dachten via een constructie van onderaanneming de Belgische wetgeving te omzeilen. Die laat geen vrij verkeer van werknemers toe, maar wel van diensten. Covebo trad daarom op als dienstverlener. Het bureau ontving van Struik Foods een vaste totaalvergoeding en betaalde zelf de Poolse personeelsleden uit. Tegen een lagere prijs. Belgische hongerlonen zijn naar Poolse normen nu eenmaal riant.
Het is minnetjes van Struik Foods om nu Covebo met de vinger te wijzen. Het doet denken aan een kankerlijdende kettingroker die Marlboro een proces aandoet. Of aan de drugsbaron die de cocaboer de schuld geeft van alle kwaad.
“We wisten niet dat het contract fouten bevatte”, stelt de directie. Dit zegt het helemaal. Natuurlijk gaat Struik Foods op zoek naar de goedkoopste formule voor arbeid. Dat is zijn goed recht. Als het een legale manier vindt om de ene werknemer voor hetzelfde werk minder te betalen dan de andere, dan het moet dat vooral doen. Als het bedrijf een juridische manier vindt om mensen tegen elkaar op te zetten, dan kan geen zinnig mens daar iets tegen inbrengen. Struik Foods en zijn directie zitten gebakken in een logica die geen ruimte laat voor bedrijfsethiek. (JDC)
