De uitdagingen voor de arbeidsmarkt zijn groot: de aanpak van de werkloosheid, activering, vergrijzing, ontslagregeling, eenheidsstatuut en de relatie tussen loon en anciënniteit staan hoog op de agenda. Voor één op de drie werknemers en één op de twee werkgevers loopt België wat deze hervormingen betreft achter op de buurlanden en in het bijzonder op Duitsland.
Bijna een kwart van de werkgevers en werknemers stelt dat vakbonden en werkgeversorganisaties te weinig prioriteit geven aan de modernisering van de arbeidsmarkt.
Activering
Belgische werknemers en werkgevers willen zowel harde sanctionerende, als zachtere begeleidende maatregelen om werklozen sneller te activeren. Beide zijn het erover eens dat tijdens periodes van werkloosheid opleiding en training centraal moeten staan. Of dat langdurig werklozen verplicht moeten worden om zich bij te scholen.
Maar dat initiatief moet dan wel van de overheid komen, zeggen de werkgevers. Slechts 40 procent van de werkgevers wil meer investeren in opleiding van werklozen. Bijna 60 procent van de werkgevers en de werknemers zijn het ermee eens dat werkloosheidsuitkeringen lager moeten worden naarmate men langer werkloos is.
De Duitse werkgevers en werknemers zijn op het vlak van activering heel wat minder vragende partij dan de Belgen. Hieruit blijkt het effect van de hervorming van de Duitse arbeidsmarkt. Vooral het nemen van harde maatregelen zoals degressiviteit van de werkloosheidsuitkering en verplichting om elk werk of zelfs vrijwilligerswerk aan te nemen bij langdurige werkloosheid kan in Duitsland op minder bijval rekenen.
Focus op hertewerkstelling
Volgens 59 procent van de werkgevers en 55 procent van de werknemers in ons land moet bij ontslag de focus liggen op hertewerkstelling en niet op de opzegvergoeding. Duitse werkgevers (40 procent) en werknemers (49 procent) stellen dit minder expliciet.
Opvallend is ook de grote vraag bij de helft van de Belgische werkgevers naar meer soepelheid in de ontslagwetgeving vergeleken met Duitsland, waar minder dan 30 procent hierom vraagt. Bij de werknemers is toch nog bijna een kwart gevonden voor een meer soepele ontslagwetgeving.
Meer dan de helft van de Belgische werknemers wil meer loopbaanbegeleiding. Maar slechts 30 procent geeft aan dat er in zijn bedrijf actief aan carrière-ontwikkeling wordt gedaan.
Vergrijzing
Om de vergrijzing op te vangen en oudere werknemers langer aan het werk te houden, blijkt dat de Belgische werkgevers uitgesproken meer vragende partij zijn dan hun Duitse collega’s. De kloof tussen België en Duitsland is het grootst wat betreft een lastenverlaging voor tewerkstelling van ouderen, het optrekken van de pensioenleeftijd en het verlengen van de wettelijke loopbaanduur.
Werknemers in beide landen zijn geen voorstander van het verder optrekken van de pensioenleeftijd, maar zijn wel voor het actief stimuleren van bedrijven én de werknemers zelf om langer actief te kunnen blijven door subsidies, lastenverlaging, quota en ‘levenslang leren’.
Meer dan de helft van de Belgische werkgevers (55 procent) is gewonnen voor het idee om het salaris te laten bepalen door verdienste en niet door anciënniteit. Slechts 28 procent van de werknemers is voorstander van dit idee.
Minder dan de helft van de bedrijven (40 procent) heeft een plan om de gevolgen van de vergrijzing op te vangen. Terwijl dit sinds dit jaar verplicht is voor werkgevers (cao 104).
Vooroordelen
Alle goede intenties ten spijt zegt meer dan de helft van de werknemers en werkgevers dat er veel vooroordelen bestaan tegenover oudere werknemers op het vlak van flexibiliteit, innovatie- en aanpassingsvermogen, absenteïsme door ziekte. Deze vooroordelen zetten volgens maar liefst 60 procent van alle ondervraagden een rem op de tewerkstelling van 50-plussers.
Bron: Tempo-Team
