Wat verhoogt de kans op een duurzame arbeidsre-integratie na kanker? Om een antwoord op die vraag te formuleren, pluisden onderzoekers van Hogeschool PXL (onderzoeksgroepen Zorginnovatie en Social Work) de internationale literatuur uit, organiseerden ze een bevraging bij 65 Vlaamse werknemers die in het verleden met kanker werden geconfronteerd én organiseerden ze focusgroepen met werkgevers, werknemers en zorgverleners in Vlaanderen.
Vier groepen factoren
De onderzoekers – Annemie Spooren, Sanne Van Craeyevelt en Andrea Cools (PXL Expertisecentrum Zorginnovatie) en Dennis Smolders (PXL-Social Work Research) – namen vier groepen van factoren die het succes van re-integratie op lange termijn beïnvloeden onder de loep. Het gaat over socio-demografische, fysieke, psychologische en werkgerelateerde factoren. Daarbij zijn de fysieke factoren zoals vermoeidheid, psychologische factoren zoals concentratieproblemen en algemeen welbevinden, en werkgerelateerde factoren, zoals werkorganisatie en sociale steun van werkgever en collega’s de grootste rol te spelen.
“Wat betreft de werkorganisatie”, zegt onderzoeker Dennis Smolders, “komt het er op aan om het werk te organiseren in functie van fysieke en psychologische impact die de ziekte heeft gehad. Belangrijkst is dat men in overleg treedt om op maat van de werknemer het werk te organiseren.” Structureel overleg is een goede praktijk die daarbij naar voor komt.
Sociale steun van collega’s en de werkgever is een ander belangrijke factor waar bedrijven een rol spelen. “Uit de focusgroepen zijn een aantal ‘good practices’ naar voor gekomen. Zo is het een goed idee om eventuele vervangers nog wat langer aan te houden als iemand terugkeert. Je kan ook de (ex-)patiënt betrokken houden bij de organisatie door iemand aan te stellen die hem of haar op de hoogte houdt, bij voorkeur iemand die door de patiënt zelf is aangeduid.”
Veilige omgeving
“We merken vooral dat de werkgever een veilige omgeving moet trachten te creëren waar alle partijen openhartig kunnen communiceren over de ziekte en de gevolgen die ze heeft gehad”, concludeert Dennis Smolders. “Zo zien we dat werknemers zich wel eens vergalopperen en te veel willen doen in één keer, bijvoorbeeld omwille van financiële motieven. Open communicatie is dé belangrijkste factor om de kans op slagen te verhogen.”
