Een ontslag van een arbeider die is aangeworven voor onbepaalde duur, is ‘willekeurig’ indien het ontslag geen verband houdt met één van de volgende elementen : het gedrag van de werknemer, de geschiktheid van de werknemer of de noodwendigheden inzake de werking van de onderneming, de instelling of de dienst.
In een recent arrest heeft het Arbeidshof te Luik zich uitgesproken over het (al dan niet) willekeurig karakter van het ontslag van een chef-kok (Arbeidshof Luik 1 maart 2006, AR nr. 32.355/04). In eerste aanleg werd geoordeeld dat het ontslag van de chef-kok niet willekeurig was, gelet op de financiële moeilijkheden die door de werkgever werden ingeroepen. Het ontslag zou derhalve te maken hebben gehad met ‘de noodwendigheden inzake de werking van de onderneming’. Verder had de werkgever ook opgemerkt dat de prestaties van de werknemer alles behalve bevredigend waren en diens ontslag dus ook verband hield met zijn geschiktheid.
Het Arbeidshof te Luik heeft de ingeroepen ontslagmotieven daarop grondig onderzocht, rekening houdend met de opmerkingen die door de betrokken werknemer werden geformuleerd en met alle stukken in het dossier. Het Arbeidshof achtte het economisch motief uiteindelijk niet geloofwaardig. In de veronderstelling dat de werkgever zijn activiteiten als restaurateur nog verder wilde zetten, zou hij immers genoodzaakt zijn om, na het ontslag van de betrokken werknemer, een nieuwe chef-kok aan te werven. Bovendien merkte het Arbeidshof op dat de beweerde “financiële problemen” blijkbaar geen beletsel zijn geweest om gelijktijdig diverse andere werknemers aan te werven, waardoor de loonkost uiteraard toenam.
Ook het tweede motief, met name de teleurstellende prestaties van de chef-kok, weerhield het Arbeidshof niet. Uit het dossier bleek immers dat de werknemer in kwestie nooit effectief als kok heeft gewerkt binnen de onderneming aangezien deze functie was toevertrouwd aan een andere werknemer. Ook de andere argumenten van de werkgever (o.a. niet aanvaarden van opmerkingen, slechte wil, e.d.) werden volgens het Arbeidshof onvoldoende bewezen. De werkgever werd dan ook veroordeeld tot betaling van een schadevergoeding van 6 maanden loon wegens willekeurig ontslag.
