Een communautair kantje zit er ook aan dit dossier. Een kwart van de Vlaamse artsen wordt door de directie onder druk gezet. Dat is veel, maar in het Franstalig landsgedeelte loopt het zelfs op tot meer dan de helft (51,9 procent). Slechts 43 procent van de Franstalige en 70 procent van de Nederlandstalige specialisten zegt daarvan helemaal geen last te hebben.
In een eerste reactie wijst Marc Moens, secretaris-generaal van het Verbond der Belgische Specialisten, op de essentiële rol van de medische raad om aan de druk te weerstaan.
Peter Degadt, gedelegeerd bestuurder van Zorgnet Vlaanderen, keurt deze praktijken niet goed en pleit voor een totaal ander financieringssysteem. Hij verwijst naar de structurele onderfinanciering van de ziekenhuizen. “Een tijdlang ging het wat beter maar nu is het tekort door het gebrek aan middelen voor de sociale akkoorden toch weer gestegen naar circa 400 miljoen. Dat creëert vanzelf problemen. Een ziekenhuis heeft dan drie keuzes. Eerste mogelijkheid is personeel afdanken. Gezien de zorg altijd maar zwaarder wordt, is dat geen optie. Daarnaast kan men ook een hogere bijdrage aan de patiënt vragen. Dat is een moeilijke keuze met veel beperkingen en sociaal is het zeker niet. Derde mogelijkheid is de toepassing van artikel 140 van de ziekenhuiswet. Dat wil zeggen dat aan de artsen via de medische raad een hogere bijdrage wordt gevraagd. Geen van de drie opties is een goede oplossing en geen van de drie biedt een aanpak ten gronde.”
En dus zetten directies artsen onder druk. “Dat kan absoluut niet”, vindt Degadt. “Jaarlijks evalueren de meeste ziekenhuizen de financiële stand van zaken op elke dienst. Men stelt dan samen met de hoofdgeneesheer vast dat het aantal pathologieën, bevallingen, ingrepen en dergelijke toeneemt of vermindert. Het is belangrijk dat dit een gezonde oefening blijft. Het mag door de artsen niet worden ervaren als een vorm van druk om het aantal prestaties op te drijven. Al geef ik toe dat het zo kan overkomen.”
Voor de topman van Zorgnet Vlaanderen moet kwalitatief goede zorg centraal staan, niet de productie. Vandaar dat de koepelorganisatie ook voorstander is om ziekenhuizen te accrediteren. Bovendien moet het financieringssysteem worden herbekeken.
Om het verschil met de Franstalige artsen te duiden, verwijst Peter Degadt naar de hogere afdrachten van erelonen in Franstalig België: “Het is bewezen dat de Waalse specialisten met minder naar huis gaan dan hun Vlaamse collega’s. Hun inkomen ligt lager en dus is de druk om prestaties op te drijven nog groter.” Volgens Degadt hebben Waalse ziekenhuizen ook hogere structurele kosten: “Het zijn openbare instellingen, daardoor hebben personeelsleden wat meer vakantie en wat hogere pensioenen. Veel ziekenhuizen zijn daar nog intercommunales en OCMW’s, terwijl de meeste Vlaamse openbare en private ziekenhuizen nu verzelfstandigd zijn.”
Toch – en dat geldt uiteraard ook voor Vlaanderen – zijn artsen en directies in zekere zin ‘objectieve bondgenoten’, meent Degadt in de Specialisten/les Spécialistes. “We werken in een systeem van prestatiegeneeskunde. Meer tests en bloedproeven verminderen het ziekenhuisdeficit, maar ook de arts wordt er beter van. Dat is niet houdbaar, zo krijgen we de kosten nooit onder controle. Het systeem is pervers en moet veranderen. Ik ben voorstander van een gemiddeld bedrag voor bijvoorbeeld diagnostica per pathologiegroep, eventueel in combinatie met een variabel deel. Binnen dat budget kan men goede geneeskunde brengen. In een systeem met een case-mix heeft het aantal prestaties geen belang meer en heeft het ook geen zin meer om medische apparatuur te programmeren. Men kan de ziekenhuizen daarin dan vrij laten.”
Bron : De Specialisten, Medinews
