“Dé ziekenhuisbacterie bestaat niet. Er zijn er vele en ze verspreiden zich niet alleen in de ziekenhuizen, maar ook in de rusthuizen en de thuiszorg bijvoorbeeld. Er is maar één wapen tegen de verspreiding van resistente kiemen en dat is ziekenhuishygiëne. Daarvoor is een heel pakket aan maatregelen nodig zoals het opsporen van de kiemen, het verwijderen ervan (o.a. dekoloniseren), een goed antibioticabeleid en, last but not least, handhygiëne”, aldus Ide.
De laatste jaren zijn er, met succes, al heel wat inspanningen gebeurd op dit vlak. Maar het kan altijd nog beter. Een kwaliteitslabel, naar analogie van het ‘babyvriendelijk ziekenhuis’, zal ziekenhuizen en zorgvertrekkers ongetwijfeld nog een keer extra motiveren. En bovendien heeft elke patiënt het recht te weten of het ziekenhuis waar hij of zij wordt opgenomen er alles aan doet om het risico op ziekenhuisinfecties zo laag mogelijk te houden.
Maar, en dat is heel belangrijk, zo’n label mag niet afhankelijk gemaakt worden van de verkeerde parameters. Ide, zelf arts-klinisch bioloog en ziekenhuishygiënist, legt uit: “Het heeft bijvoorbeeld geen enkele zin om voor elk ziekenhuis apart naakte cijfers te gaan publiceren op een website. Wat ben je er bijvoorbeeld mee te weten dat een ziekenhuis veel MRSA-patiënten heeft als het niet vaststaat dat ze het ook daar hebben opgelopen? De bacterie kan evengoed woekeren in het rusthuis waar die patiënten vandaan komen. Of in een bepaald ziekenhuis is veel MRSA te vinden omdat dat ziekenhuis net gespecialiseerd is in het bestrijden van deze bacteriën. Cijfers inzake het respecteren van handhygiëne zijn wetenschappelijk evengoed waardeloos, al hebben ze wel nut als ze de zorgverstrekkers kunnen sensibiliseren tot een betere attitude. De infectiecontrole in instellingen is van dergelijk specialistische aard dat men er goed in thuis moet zijn om de impact van bepaalde maatregelen in te schatten. De auditeurs die de labels toekennen, moeten dan ook échte specialisten ter zake zijn mét ervaring in het veld.”
Via een externe audit of doorlichting zouden deze auditeurs kunnen oordelen of er een goed antibioticabeleid is in een ziekenhuis, de handhygiëne adequaat wordt toegepast, men veel in het werk stelt om patiënten te decontamineren, voldoende opleiding geeft, de epidemiologie van de MRSA en vele andere resistente kiemen bijhoudt en sensibiliseringscampagnes organiseert. Op basis van al die factoren kan dan al of niet een kwaliteitslabel worden toegekend.
Bron: De Standaard en tekst van Louis Ide op site N-VA
