Dat blijkt uit een enquête bij 1461 ziekenhuisartsen, -directies en huisartsen uitgevoerd door de Artsenkrant en HealthCare Magazine. De enquête wilde achterhalen waarover er consensus en waarover er wrijving bestaat over de nieuwe financiering, het beleid en de organisatie van de ziekenhuizen.
In juni kondigde minister van Sociale Zaken en Volksgezondheid Maggie De Block (Open VLD) een langverwachte en ingrijpende herstructurering aan van de ziekenhuisfinanciering. Een ruime meerderheid van huisartsen en ziekenhuisspecialisten – telkens meer dan 80 procent – staat achter het principe dat De Block hanteert om financiering te laten afhangen van de complexiteit van de zorg – en dus niet langer alleen per prestatie te betalen, zoals nu het geval is.
Ook de richting die het algemene ziekenhuisbeleid moet uitgaan, kan op bijval rekenen. Maar liefst 89 procent van de respondenten ziet de ziekenhuizen evolueren naar medisch-technologische expertisecentra, knooppunten van (transmurale) netwerken in de klinische zorg. Bij de ziekenhuisdirecteurs is dat zelfs 96 procent.
Kwaliteit
Ziekenhuizen en artsen die een betere kwaliteit leveren, mogen daarvoor beloond worden, vindt een grote meerderheid. Ziekenhuisdirecteurs zijn het daar vrijwel unaniem mee eens als het over het ziekenhuis zelf gaat (96 procent), en iets minder als het over artsen gaat (92 procent). Ook ziekenhuisartsen zijn er meer voor te vinden het ziekenhuis te belonen dan individuele artsen. Driekwart van de huisartsen vindt dat ziekenhuizen beloond mogen worden voor kwaliteit, 69 procent vindt dat dit ook voor de specialist geldt.
Opmerkelijk is dat Franstaligen iets positiever zijn over accreditering: 68 procent van de Franstaligen gelooft dat een geïntegreerd kwaliteitsbeleid, bijvoorbeeld door een JCI-accreditering, de kwaliteit van de zorgverlening ten goede komt. Aan Vlaamstalige kant is slechts 57 procent hiervan overtuigd. Nochtans staan Vlaamse ziekenhuizen al veel verder met accreditering dan hun Waalse collega’s.
Transparantie
Artsen vinden dat de gevalideerde uitkomst van het ziekenhuis ook publiek gemaakt kan worden. Vooral wie dichter bij het beheer is betrokken, is daar doorgaans voorstander van. Liefst 81 procent van de (adjunct-)hoofdgeneesheren is het daarmee eens, tegenover amper 59 procent van de specialisten die geen bestuursfunctie in het ziekenhuis bekleden.
Openheid mag er ook zijn over de goede besteding van middelen, vinden specialisten met (70 procent) en zonder (62 procent) bestuursfunctie. Van de ziekenhuishuisdirecteurs vindt zelfs 83 procent dat de namen van ziekenhuizen die kwistiger met publieke middelen omspringen, bekend mogen worden gemaakt. Weinige zijn dan weer gewonnen voor het idee om ook namen van artsen die significant slechtere kwaliteit zouden leveren, bekend te maken.
Honorarium
Huisartsen, specialisten en medische raden zijn het erover eens dat artsen zeggenschap moeten houden over hun honorarium. De ziekenhuizen vinden dat niet. Wel is er bij alle partijen grote consensus over de stelling dat transparantie noodzakelijk is tussen de grootte van het professionele deel in het ereloon (de medische handeling) en de grootte van het deel praktijkkosten (infrastructuur, apparaten).
97 procent van de ziekenhuisspecialisten gaat akkoord met de stelling dat artsen zeggenschap moeten krijgen in de aanwending van de middelen en het medisch beheer van het ziekenhuis. Ook huisartsen zijn het hier volmondig mee eens. Ziekenhuisdirecteurs zijn minder enthousiast hierover (83 procent).
Een overgrote meerderheid van de respondenten vindt de huidige netto-inkomensverschillen tussen ziekenhuisartsen onaanvaardbaar.
Bron: De Artsenkrant/HealthCare Magazine
