Langer werken, diverse generaties op de werkvloer, verschillende mentaliteiten – het zou geen probleem mogen zijn en dat is het ook niet als er niet één generatie is die denkt dat zij het bij het rechte eind heeft en dus de beste manier van werken beheerst. Het is van alle tijden: de oudere generatie vindt de jongere toch maar wat onbezonnen, twijfelt aan de capaciteiten en normen van de jongere generatie. We zijn immers zo vlug bang van alles wat verschilt van onze eigen zienswijze.
Zoals zo vaak, spelen ‘maturiteit’ en ‘aanpassingsvermogen’ ook hierbij een belangrijke rol. Technisch gezien moeten we in dit geval zelfs toegeven dat de jonge generaties opgegroeid zijn met technologie die zij in de vingers hebben en die de oudere generatie met veel moeite te leren heeft. De oudere generaties zullen zeker moeten beseffen dat de jonge generatie zich niet zal aanpassen aan de levensstijl van vroeger. De jongeren zullen meer tijd hebben om te bouwen aan morgen en je kan enkel van elkaar leren als je bereid bent om ‘onbevooroordeeld’ samen te werken en elkaar gelijkwaardig te ontmoeten.
Zijn de verschillende generaties bereid om van elkaar te leren? Hoe communiceren we met elkaar? De jonge generatie wil graag dat e-mail en sms ingezet worden, de oude generatie wil nog meer persoonlijk contact. Hoe kom je tot een compromis, zodat je het beste van elke generatie gedaan krijgt? De jonge generatie zal ook leidinggevende posities gaan innemen en zij zullen eisen stellen aan de oude generatie. Hoe langer we werken, hoe meer ook dit scenario zich zal voordoen. Hoe vindt de oude generatie dat?
Veel vragen dus en de kernvraag luidt: hoe gaan we om met deze vernieuwing? Vanuit acceptatie van nieuwe manieren van ‘leven en werken’ of vanuit het oordeel dat het ‘vroeger beter was’? Ik ben ervan overtuigd dat de kernhouding rond ‘werken’ over de generaties heen zal veranderen. We kunnen en willen ons niet allemaal een burn-out in werken en het idee dat meer uren kloppen ook meer efficiëntie betekent, is echt wel achterhaald. Welke generatie er nu precies mee begonnen is, weet ik niet meer, maar we hebben allemaal vele keuzemogelijkheden en omgaan met keuzes wordt steeds moeilijker. Kunnen we van elkaar verdragen dat we anders omgaan met het maken van keuzes? Kunnen we ook toegeven dat niemand echt de waarheid in pacht heeft op dit gladde ijs van ‘anders werken’? Kan je samenwerken met een medewerker die een andere visie heeft op ‘werken’ of kan je alleen maar je eigen manier verdragen?
Op dit terrein zijn er geen ‘uitgemaakte antwoorden’. De beslissing om met respect om te gaan met elkaars ‘wereldmodel’ wordt cruciaal. Indien we gemeenschappelijke belangen willen realiseren, hebben we allemaal over de generaties heen baat bij deze mature levenshouding.
Zoals zo vaak, spelen ‘maturiteit’ en ‘aanpassingsvermogen’ ook hierbij een belangrijke rol. Technisch gezien moeten we in dit geval zelfs toegeven dat de jonge generaties opgegroeid zijn met technologie die zij in de vingers hebben en die de oudere generatie met veel moeite te leren heeft. De oudere generaties zullen zeker moeten beseffen dat de jonge generatie zich niet zal aanpassen aan de levensstijl van vroeger. De jongeren zullen meer tijd hebben om te bouwen aan morgen en je kan enkel van elkaar leren als je bereid bent om ‘onbevooroordeeld’ samen te werken en elkaar gelijkwaardig te ontmoeten.
Zijn de verschillende generaties bereid om van elkaar te leren? Hoe communiceren we met elkaar? De jonge generatie wil graag dat e-mail en sms ingezet worden, de oude generatie wil nog meer persoonlijk contact. Hoe kom je tot een compromis, zodat je het beste van elke generatie gedaan krijgt? De jonge generatie zal ook leidinggevende posities gaan innemen en zij zullen eisen stellen aan de oude generatie. Hoe langer we werken, hoe meer ook dit scenario zich zal voordoen. Hoe vindt de oude generatie dat?
Veel vragen dus en de kernvraag luidt: hoe gaan we om met deze vernieuwing? Vanuit acceptatie van nieuwe manieren van ‘leven en werken’ of vanuit het oordeel dat het ‘vroeger beter was’? Ik ben ervan overtuigd dat de kernhouding rond ‘werken’ over de generaties heen zal veranderen. We kunnen en willen ons niet allemaal een burn-out in werken en het idee dat meer uren kloppen ook meer efficiëntie betekent, is echt wel achterhaald. Welke generatie er nu precies mee begonnen is, weet ik niet meer, maar we hebben allemaal vele keuzemogelijkheden en omgaan met keuzes wordt steeds moeilijker. Kunnen we van elkaar verdragen dat we anders omgaan met het maken van keuzes? Kunnen we ook toegeven dat niemand echt de waarheid in pacht heeft op dit gladde ijs van ‘anders werken’? Kan je samenwerken met een medewerker die een andere visie heeft op ‘werken’ of kan je alleen maar je eigen manier verdragen?
Op dit terrein zijn er geen ‘uitgemaakte antwoorden’. De beslissing om met respect om te gaan met elkaars ‘wereldmodel’ wordt cruciaal. Indien we gemeenschappelijke belangen willen realiseren, hebben we allemaal over de generaties heen baat bij deze mature levenshouding.
